Tastend in het duister

Het spiegelbeeld vervaagt
de lampen schijnen zwak

In mijn hoofd is het stil
de kou is bijna tastbaar

Herkennen wat ik zie doe ik niet
een vreemde staart terug naar mij

Ogen als diepe poelen
eenzaamheid overheerst hun blik

Waar iets is weggegaan
is een wonde overgebleven

De tijd heeft deze niet geheeld
de pijn loopt dieper dan gedacht

Met een klik vervagen de lampen
en alles wordt donker

Weer een nacht tastend in het duister
omdat het licht mij doet herinneren

Het neemt mij terug naar de tijd
toen er nog liefde was in dit huis