Beide zijn we alweer de fout ingegaan.

Wat ik vandaag heb gedaan is niet de juiste manier van handelen,
maar ik heb de kracht er niet meer voor om er maar elke keer naast te wandelen.
Te doen alsof er niks gaande is en waar het over ging, daar ging ik je mee confronteren,
en ik heb dat zo vaak geprobeerd, al meerdere keren.

Maar elke keer ren je ervan weg en begin je het te ontwijken,
en op een gegeven moment houdt het op want ik kan en wil ik je niet meer bereiken.
Je wil niet luisteren naar het gedoe want je bent het helemaal zat,
denk je nou dat ik het niet onderhand heb gehad.

Mensen vertellen me zo vaak laat haar gaan het heeft geen zin meer,
want ze kwetst en teleurstelt je toch elke keer maar weer.
Maar ik ben geen opgever, niet zoals jou,
Ik doe dit omdat ik om je geef en van je hou.

Het maakt allemaal niet meer uit wat ik zeg of wat ik doe,
het voelt als een einde, net als een gesloten boek.
Ga je het nu echt opgeven of ga je leren om te praten?
Wat moet ik nu doen, het echt opgeven en laten?

Je brengt me in een dilemma, het is een en al puinzooi,
maar vergeet even niet dat er ook nog een nichtje is Joy.
Ze is me alles, me wereld en ook nog eens me trots,
maar al ga ik haar niet meer zien door dit kinderachtig gedoe,
dan breekt de hel los.
Ik steek oceanen voor jou over maar zeker ook voor haar,
logisch toch waarom, want ze is familie voor mij en dierbaar.

Moet ik het alweer gaan oplossen,
of het erbij neer gaan leggen en verdergaan?
Wachten tot ik je weer zie en alles weer in me hoofd afspeelt?
Nu sluit ik af en heb ik dit weer hier neergezet en het met iedereen gedeeld.