De dag

de zon kwam op met een bleekrode gloed
toen ik die dag onbekommerd haar vers volgde
op de klanken van geurige herfstkleuren
zo vol met spinnenwebben dat zij vast
van twijgen een boog heeft gespannen
om de met druppels behangen draden te vangen
zoals haar ouders hadden gedaan in hun jeugd

- hoewel hij, lentekind, meer hield van bijna zomer
want hij popelde om vogelnesten leeg te halen
en thuis trots zijn vangst aan zijn moeder te tonen

en zij, herfstkind, heeft misschien ook gezocht
naar beukennootjes tussen de afgevallen bladeren en
de smaak van de minihapjes in haar wang gehouden
door een handvol in een keer op te peuzelen
of misschien heeft ze een paar eikels opgeraapt
met de stelen eraan om aan haar oor te hangen
of om pijpjes van te maken voor haar vader -

het ruisen van een laatste vlucht duiven
die als bladeren op de herfstwind overscheren
brengt mij de gedachte aan die dag


plotseling ken ik de stilte, zomaar aan het raam
en ik weet dat de dag ophoudt, net als toen
en dat in het donker de opkomende maan
haar fel belichten zal, waardoor haar beeld
dat in de ruit weerkaatst, langzaam verbleekt