Wij samen

Aan de zee van Scheveningen lopen wij samen langs het water hand in hand.
Het zonnetje schijnt....de wind koud en het water bulderd zijn lied met een opzwellende melodie
We lopen daar elk in gedachten verzonken,sporen achterlaten in het natte zand.
Elkaars handen stevig vasthoudend...af en toe dat kneepje erin ..gevoel van samenhorigheid.
Ik kijk om me heen.....lijkt wel of er overal een gouden randje omheen zit.....bij alles wat ik zie.
Even blijven we staan....kijken elkaar aan en weten...dit voelt goed...dit willen we houden voor altijd.

Alletwee ons verleden....alletwee wetend wat het is om verdriet te hebben, ook al was het bij ons niet om dezelfde reden.
We wandelen verder....ik voel hoe hij zijn arm om m,n schouder legt.
Ik snuif de frisse zeelucht diep in......een gelukkige kriebel tinteld door m,n lijf...Dit...dit is het heden.
De man die naast mij looopt...de lach in zijn ogen als ik opzij moet springen voor het water wat ik zelf uitdaag.
Die man..die wil ik echt niet meer kwijt.....heerlijk gevoel is dat..juist omdat ik het zelf ben die dat hardop zegt.
De maan komt langzaam in zicht.....de zon weet nog van geen wijken en geeft alles nog een extra goud/rode laag.

Turend over het water.....de wind speelt een spel met m,n haren, ik voel dat hij er even doorwoelt met zijn hand.
Ik probeer m,n kapsel in fatsoen te krijgen maar geef het op bij zoveel wind en laat het voor wat het is.
Dan keren we terug.....langzaam slenteren we richting een strandtentje..smachtend naar (natuurlijk:p) een bakje koffie.
Daar genietend van de intieme sfeer, van de koffie en vooral van het samenzijn,dat is ook wat ik in zijn ogen zie.
De zon zakt in zee...maakt plaats voor de maan...een fantastisch gezicht vanaf het strand.
En wij...wij vertrekken naar huis...hij naar de zijne..ik de mijne....een kus..een zwaai....en zuchtend denk ik"je moest eens weten dat ik je alweer mis".