Pa is niet meer hier

En dan is het echt zover....we moeten nu echt afscheid van je nemen...en dat voelt zo raar.
Morgen brengen we je naar je laatste rustplaats toe....en ik weet het...dat word loodzwaar.
Maanden leefden we tussen angst en hoop in...vreugde ,als we goed nieuws van de artsen kregen.
Tranen van dankbaarheid..en ook de verbazing van steeds een goede uitslag ,gaven hoop en we gingen verder met ons leven.
Soms zakte het naar de achtergrond...want we zagen je alsmaar rijden met je grijze auto volgeladen met van alles en nog wat.
Alles sleepte je mee...van brood ,groente en fruit,zelfs kleine dieren, kalkoenen en duiven...in een speciaal krat.
Goed dat je nooit bent aangehouden pa!.....want dan had je flink moeten dokken!
Niet dat dat wat zou uitmaken.....je zou er echt niet mee stoppen!
Tot op het laatst ging je door....onafscheidelijk van je telefoon in je borstzak..steeds maar voelend of hij er wel in zat.
Zelfs toen je nauwelijks nog kon praten nam je op met het zo bekende"van de Bosch" echt onvoorstelbaar was dat!
En nu ben je stil....voor altijd...je stem zullen we nooit meer horen en ach pa het missen doet nu al zo,n pijn.
Je hebt tot het laatst je strijd gestreden, we hebben je nooit horen klagen ook nooit de indruk gekregen dat je bang zou zijn.
Een grote troost voor ons is dat je wist dat de dood niet het einde is....maar juist een begin van iets wat zo mooi is.
Je lijden is voorbij....we weten dat je het nu veel beter hebt....en wij moeten leren leven met dit groot gemis.
Rust zacht lieve pa.