Voorbij

En dan is alles achter de rug...vandaag hebben we je begraven, een emotionele maar o zo bijzondere dag.
Want je eigen zoon ging voor in de dienst....zijn woorden die hij ons als troost mee gaf.
Dat je bent gestorven maar dat we weten dat je nu bij God bent, over de gesprekken die hij met je heeft gehad.
Over het mosterdzaadje dat als symbool op je kist stond...zo mooi en bijzonder vond ik dat.
En dat wij als jou kinderen een stukje van je leven mochten voordragen aan de mensen die zo bijzonder voor je waren.
Mijn zus en ik waren zenuwachtig,maar het ging goed...mijn broer moest de zwaarste klus klaren.
Je jongste kleinzoon begon huilend aan een gedicht voor zijn lieve opa ,maar zijn stemmetje was steeds beter te verstaan
Geweldig zou je dat vinden, hij keek ook best trots toen hij weer naar zijn plek mocht gaan.
En je oudste kleindochter die zong en door haar ma werd begeleid op gitaar het nummer "Heer ik kom tot U"
Ik weet zeker dat je zo trots zou zijn geweest..."zou je het gehoord hebben pa"? vraag ik zachtjes nu.
En dan ma...die opstond en iedereen bedankte voor zijn /haar komst om afscheid te nemen van jou.
Pa echt waar!! Ze was oersterk ...tjonge...wat waren we trots op onze ma...jouw vrouw!
En dan natuurlijk niet te vergeten je broer die alles heeft geregeld van het begin tot het einde, die elk moment van de dag voor ons klaarstond.
Het is zijn werk...maar dit keer was het zijn broer die overleden was, zijn verdriet moest denk ik even naar de achtergrond.
Want jij verdiende een waardig afscheid en ook hij zette zich er voor de 100% voor in.
Pa wat bijzonder allemaal...je werd begeleid door je broer en je oudste kind uit ons gezin!
Als kinderen mochten wij je dragen naar het graf...
Bedankt pa....voor alle liefde die je aan ons gaf.