Mijn broertje

het ging allemaal zo goed
tot op een moment
alles wat je doet
je weet niet wat je aan het doen bent

de ene dag begon je met een lach
er was niks aan de hand
het was die ene zaterdag
je vind alles interessant

je moet en zal alles zien en weten
alles wat er gebeurd
zelfs bij het avond eten
en dan zeg je dat ik zeur

ik weet niet meer wat ik met je aan moet
avonden liggen huilen
tranen op mijn beddegoed
soms wou ik dat ik kon ruilen

ik wou dat ik geen broertje had
naja misschien een broertje zonder al dat extra's
soms ben ik je zat
iemand die normaal kan lachen naar fotocamera's

maar nee ik zit opgescheept met jou
een broertje, een broertje met ADHD en pddnos..
je bent afentoe zo flauw
in je hoofd is het een chaos

je praat er niet over
je wil het niet of je kan het niet
je bent een vreselijke uitslover
dat ik soms uit mijn vel schiet

ik zeg dan dingen die ik niet wil zeggen
moeder word boos op me zonder enige reden
ik kan het haar ook niet uitleggen
je brengt me in moeilijk heden

als ik 1 wens kon doen
dan zou ik wensen dat
dan zou ik alles overdoen
en alles voordat

voordat ik alles weer fout doe
en alles weer overnieuw begint
ik word zo moe
je bent zo'n klein kind

mijn broertje
je bent zo appart
maar je bent en blijft mijn broertje
en je bent soms ook wel een schat