Weet je nog

Weet je nog...

Gisteren je hoorde me aankomen.
Je rende naar het hek.
Toen ik het opende hinnekte je vrolijk.
Ik deet je halster om en knuffelde je.
Ik zette je vast en borstelde je, knuffelde je.
Ik meste je inloop stal uit en je keek toe, je zach er zo tevreden uit.

Nu is alles anders.
Ik kwam vanmorgen aan. ik zag je nergens.
Je kwam niet aanrennen en hinnekte niet toen ik het hek open deed.
Een stuk verderop zag ik je liggen.
Ik rende naar je toe.
Dat zelfde halster van gisteren toen we zoveel plezier hadden.
Nu doe ik je halster om, we bellen de veearts.
Ik kijk in je ogen en zie dat je pijn hebt.
Maar gisteren was je zo gelukkig.
De arts zecht dat je het niet haalt en dat er kans is dat je moet lijden.
Hij kijkt me aan en ik weet wat hij bedoeld.
Ik moet kiezen, kiezen tussen je leven of je einde.
Maar ik wil je niet missen, maar zeker niet laten lijden.
Ik kijk hem aan en naar jou, pijnlijk knik ik ja.
In je ogen zie ik dat je weet wat er gezecht word en je kijkt me aan.
Ik knuffel je... En daarna sluit je je ogen je weet wat er gaat gebeuren.
Je voeld niks van de prik.
Je weet dat dit onze laatste knuffel is.
Dit is het afschijd. Ik geef je een kusje op je neus.
Maar niet voor altijd jij zit in mijn hard.
Maar toch wil ik je niet loslaten.
Je briest....
Dan voel ik het, waar ik zo bang voor was.
Ik ben alleen, zonder jou.
Die 5 minuten nadat je weg was waren zo hard.
In een keer was je weg.

3 uur later loop ik naar huis, met dat halster van gisteren van de lol.
En vandaag ons afschijd.
Dat ene halster heeft 2 srerke betekenissen.
Maar het belangrijkste is dat het me aan jou herinnert.
Dat is ieds voor altijd.
Ik zal jou bruine ogen nooit vergeten.
En jij weet dat je allen voor mij was en nogsteeds bend.
Ik hou van jou.

Het halster hangt nu in de stallen ter herinnering aan de beste pony.
En die 2 dagen die in een keer omsloegen

Vergeet nooit de tijd die je hebt, en hou elk monemt in gedachten. want misschien is ie er straks niet meer.