Jou kwijt.

Iedereen maakt het wel eens mee.
Dat je een bepaald persoon leert kennen die je hebt in je leven.
En dat je close bent met diegene, dat je denkt dat het voor altijd is,
maar dan onverwachts groei je met die persoon weer uit elkaar..
En op een gegeven moment ga je de tijden die jullie hadden missen,
maar toch blijft die tijd je bij.

Het doet me pijn dat het zo kan zijn, dat vriendschap wat ik opbouw zo verdwijnt.
Zo overtijd alsof het niemand meer iets boeit.
We waren close als een dichte deur,
maar toch uit elkaar gegroeid.
dat laat me dan denken, van was de band en vriendschap niet echt?
of waren het momenten?
want vroeger waren we nog wel eens samen,
en nou deden we alsof we elkaar niet zagen.
Dan denk ik waarom zijn we zo geworden?
en waarom is het zo gegaan?
want al gaan we elkaar negeren het zal me nog steeds wat doen,
maar nooit dat ik terug zou willen naar toen.

maar weetje ik heb er geen problemen meer mee,
volg je pad, doe je ding maar leef je leven straight.
en 1 ding moet je weten:
die tijd blijft me bij en zal ik nooit vergeten.

Want al heb ik veel verloren en ben ik jou kwijt,
die tijd blijft mij bij.
Hoe we spraken hoe we waren al die dagen.
al die herrineringen, dus ik ga niet klagen.
Omdat die tijd wel bij me blijft.

Ik ging mijn pad en ik keek niet meer om en dat deed jij ook.
en zo ging alles wederom.
alles wederzijds, we hadden beiden geen tijd.
ik zeg je eerlijk soms mis ik je en ik heb kunnen leren
van vergissingen.
maar het is niet dat ik terug wil in de tijd dus dat.
Enook al ben je uit het oog je bent niet uit het hart.

In het leven ben je niet verzekerd,
van wie het met je meent.
en je moet leren van je fouten want dat maakt je wie je bent.
en ik mis die tijd dat we samen lachten waar ging het verkeerd?
Nog altijd doet het me pijn.