Tranen

Vele tranen glijden moeizaam
langs mijn wangen naar beneden
door plotselinge herinneringen
van een hele tijd geleden

even liep ik weer in dat bos
jij liep naast mij,de handen los
jouw woorden deden mij zo'n pijn
jij wilde weer ongebonden zijn

plotseling was de zon verdwenen
de vogels allemaal doodstil
zelfs de lucht was niet meer blauw
jij zei niet meer ,ik hou van jou

overdonderd door jouw woorden
ben ik moeizaam verder gegaan
onze liefde was een leugen
wat heb ik fout gedaan

ik wilde je mijn tranen niet tonen
je hebt mijn hart vernield
ik geloofde al jouw woorden
over hoe jij van mij hield