Het Kind

in de vervlogen jaren,
romantisch kaarslicht onder de maan,
waarin onze liefde ontaarde,
voor de liefde maakte we ruim baan,

of in de ogen van de geliefde,
die de ware schoonheid zag,
die de ander wist te doorklieven,
met een oogwenk of een lach,

zo is het allemaal ontstaan,
een magistraal geschenk,
nu lachen we en laten we een traan,
zover ik me nu bedenk,

en nu is het kind geboren,
zonder zorgen kijkt ze om haar heen,
ze is zowat verliefd geworden,
op pap en mams, eigenlijk iedereen,

zo zegt ze haar eerste woordje,
word gekieteld onder haar kin,
en zo kruipt ze onder moeders poortje,
en nu spreekt ze al een zin,

nu begint ze aan haar eerste stapjes,
wijst naar de kat op de bank,
eet nu geen vloeibare hapjes,
en sluit haar woorden met een dank,

ze speelt nu met haar vriendjes,
en vind dat alles prachtig gaat,
en ook al eet ze liever geen bietjes,
er zijn nu ook dingen die ze haat,

en nu is ze aan het leren,
rekenen en taal kan ze goed,
toch moet ze nog proberen,
hoe je in het leven eigenlijk doet,

ze is nu een jongedame,
ze trekt zich van d'r ouder niks meer aan,
ze kijkt liever door de ramen,
naar de ene jongen Daan,

nu denk je terug aan de tijd,
dat het dreumeltje onschuldig was,
geen benul had van het feit,
wat ze nu heeft in haar mars,