Sint

Zie dan zijn lange witte baard,
Rijdend op zijn trouwe witte paard,
Gepaard met zijn handlangers, in volle vaart,
Kijkt hij vol verwondering naar…
De blauwe avond die is gevallen,
En je hoort de sint al spoedig lallen,
En nu zijn ze met z’n allen,
Een beetje verdwaald is dat niet raar?

Zo staan ze met z’n allen,
Moe, afgepeigerd en met wallen,
En je hoort het kwartje vallen,
Ze komen mogelijk haast te laat,
Maar sint met zijn grijs witte wijze snor,
Wees met zijn vinger en zei “rechtdoor!”,
En de pieten beaamden het in koor,
Sint had altijd wijze raad,

Sint draaide cirkels in zijn baard,
Voelde zich plots heel zwaar bejaard,
toen hij het bord zag waar op staat,
“u bent verdwaald en u moet terug”
Spontaan kreeg hij vlekken in zijn nek,
Keek knijpend in de zon, en zei toen gek,
“We moeten terug! Naar die ene plek”
“Omringt door wat groen en een brug!”

“Maar dat hebben we zeker al tien keer gezien!”
Zei een piet vol afschuw en een grien,
Sint keek naar de piet, tellend tot tien,
Misschien heeft hij wel gelijk,
Maar we moeten terug om het even,
Om de presentjes af te geven,
En dan verder te gaan met ons leven,
voordat ik eraan bezwijk,

de knol viel door zijn makke benen,
en de pieten telden de blaren van hun tenen,
de motivatie was nu echt verdwenen,
toen sint riep met zijn stem:
“waar is de spirit nou gebleven?”
“jullie zijn net als jullie neven!”
“zijn geen mannen, maar net teven!”
“En nu trappen jullie op de rem!”

Nu is de sint enigszins rustig en gekalmeerd,
De knol bepleisterd en gerestaureerd,
De pieten toch tot de sint gekeerd,
De “wijze” woorden hielpen toch,
Nu zien ze eindelijk bekend terrein,
En nu vinden ze het allemaal heel fijn,
Ondanks de verbandjes en de pijn,
Hebben gevonden wat sint zocht,

Marienstein 31 in heiloo,
Stond op het briefje gemaakt door ene Koo,
Hebben ze het toch gevonden via ’t loo,
Sint wrijft over zijn hese geest,
Nu drukte sint frivool op de bel,
Er volgde gegil in het huis, zo fel,
“Dat zou Naouras wel wezen”, mijmerde de sint schel,
Maar niets is voor niets geweest!