Depressie

ik zit m’n route uit te zeven,
Van het leven en het geven,
Ben ik uit het licht verheven,
En nu zie ik alles zwart,

Ben verblind door de nare,
Boze gevoelens van mijn waarde,
Zodat ik al mijn verdriet opspaarde,
Ook al is dit wel apart,

Mijn route heb ik nog niet gevonden,
Ben ik er dan wel aan begonnen?
Of heb ik dit allemaal verzonnen?
Ben ik die mezelf tart?

Ik heb een bulderende lach,
Maar als je me nu zo zag,
Kom ik niet meer voor de dag,
Val allemaal dood van mijn part,

Laat mij nu maar alleen,
Laat me liggen tot kwart voor één,
Elk woord is een trap tegen het zere been,
Ik heb aan alles lak, een stenen hart,

Open mijn ogen alsjeblieft,
Dan voel ik mij weer verliefd,
Spring ik in ‘t rond en ik geniet,
Van het leven o zo zwart,

ik mag toch gelukkig zijn?
Ik ben misschien mager en wat klein,
teder en zowat van porselein,
maar groot in dromen,

ik durf m’n mannetje weer te staan,
ik tref voor niets meer oude blaam,
voel me herboren in mijn naam,
al was ik nooit weggeweest,

kom maar op als je iets wil zeggen,
ik heb jou verder niets uit te leggen,
desnoods zal ik met jou vechten,
en ik doe het met plezier,

ik zie de warmte weer heel even,
weet mn route nu uit te zeven,
ik kan stoppen met het beven,
want ik ben de oude weer,