Weer de stap niet gewaagd

November 2008.

Ik keek je aan recht in je ogen.
In gedachten was ik verdronken.
Je lachte even naar me mop.
En keek snel de andere kant weer op.
Nu was het weer te laat .
De zoveelste jongen onderweg die me raakt.
Ik in de war en goed wetend waar van.
Kon ik je maar vragen waar ga je heen.
Want ik voel me zo alleen.
Wil een jongen die om me geeft.
Eentje die echt voor me leeft.
Maar ik ben te verlegen en laat je weer gaan.
Ik kijk om om te zien.
Hoe je weg loopt op het perron.
De zoveelste jongen laten vliegen.
Ik kan me zelf niet bedriegen.
Ik vond je onweerstaanbaar.
En toch heb ik je niet gevraagd.
Weer heb ik de stap niet gewaagd.
Bang om afgewezen te worden
Bang dat het niets zal worden
Bang dat je niet voor me leeft.
Dat ik me hard weer breek.