De oude eik

Eenzaam zit ik te staren naar de hemel
Brandend door de ondergaande zon
Bevend van de koude die ze bracht
En mij duister achterliet
Het vuur dat eerst fel brandde
Is nu als een dovende kaars
En ik zit hier denkend aan toen
De oude eik is er nog, jij niet meer

Waar namen de eeuwen tegemoet gaan
In de schors van deze oude boom
Waar vervlogen liefde nooit vervlogen is
Waar jullie, geliefden, de liefde voelden
Waar men zat en dacht,
Aan hoe mooi het leven toch zou zijn
Met jou bij hen, maat het is te laat
De oude eik is er nog, jij niet meer

De boom die blijft en zo ook wij
In gedachten verzonken zie ik weer
Ons eerste uitje samen en hunker ik naar meer
Jou terug in mijn armen
Hier op deze plek, omringd door harten
Of terug die tijd
Dat we samen lagen, eeuwig...
De oude eik is er nog, jij niet meer

De boom was ziek, net als jij
En liet mij ook achter,
De namen die eeuwig weerklonken
Werden door bruut lawaai verstoord
De oude eik is nu weg, net als jij