naakt

Toen je naakt, zonder enig verweer
voor me stond, ik eindelijk binnenin
je lichaam, je ziel en hart kon kijken,
viel ik zelf neer in de lege diepte van
zowel de verbijstering, als angst, als
de herkenning die ik mijn hele leven
bij mezelf heb gemist en ik wilde je;
vastpakken en nooit meer los laten,
terwijl ik je zou strelen en voelen en
ruiken en zien en proeven en horen,
hijgend in mijn nek, omdat je nooit
in je leven herkenning had gevoelt,
behalve de herkenning die je bij mij
nu voelt, en het voelt zo zalig als de
vreugde die je hart vult en je lichaam
verwarmt.

Toen je naakt, zonder enig verweer
voor me stond, ik eindelijk binnenin
je lichaam, je ziel en hart kon kijken,
voelde ik herkenning, die ik normaal
gesproken alleen voel, wanneer ik in
de spiegel durf te kijken en zie wat
verder niemand ziet. De tranen langs
mijn wangen tonen de kwetsbaarheid
van je hart, ziel en lichaam die naakt
voor me staan, terwijl ik mezelf in de
ogen kijk, streel ik je wangen, armen,
schouders, buik en benen, om tot de
conclusie te komen dat de naaktheid-
misschien toch niet zo erg is als ik
voorheen mezelf altijd voorhield en
dat het masker misschien nog wel
erger is.