Ravijn van verdriet

Het zijn mijn ogen die niet glans
Het zijn mijn hart die niet lacht
Ik heb je nodig,maar je was nergens

Je was gewoon vandoor gegaan,
ver van mij vandaan

Het is mijn verdriet,niemand kan het zien
Het is mijn pijn ,niemand kan het voelen
Het was ons kind,mijn hoop
om gelukkig te kunnen zijn

Maar mijn hart was gebroken
Toen ik mijn kind had verloren

Dat je weg was,kon ik wel aan
Ik was alleen verdrietig,
het zal wel weer overgaan,

Maar, ons kind, mijn enige houvast
om te leven,
Was van mij afgenomen

Ik kon niet huilen,ik kon niet denken
Ik heb pijn.
Een gevoel van vallen,in een
heel diep ravijn.

Het is mijn wereld,koud en donker
Ik zit vaak in het niets te staren
Ik zoek naar de zon en warmte
Kon ik het maar ergens vinden

Waarschijnlijk,zit mijn pijn te diep
Heel diep ,net als een ravijn
Een ravijn van verdriet