Dood

Een duidelijk beeld vervaagt in een leeg, zwak zicht
Na al het verdriet deed ze eindelijk haar ogen dicht

Terwijl ze in het leven nooit kon vinden wat ze zocht
heeft ze vanbinnen altijd gestreden, zij was het die vocht

Want ondanks alle tranen, zowel uit haar ogen als haar huid
Ging ze door met leven tot ze kwam tot haar laatste besluit

De pestkoppen waren met teveel, de liefde te min
haar ouders waren er nooit, het leven had geen zin

Nachtenlang had ze liggen huilen, tot er geen tranen meer kwamen
besloot ze dat het genoeg was en ging staan voor de open ramen

Haar geweten kon haar niet meer stoppen, evenals de angst
want hoe graag ze het ook wilde, voor de dood was ze het bangst

Maar nu is er niets meer om voor te leven, en handelt ze uit hoge nood
alles wat dit meisje zichzelf nog wilde geven, was niet meer dan de dood