Strandmijmeringen

ik vond op het strand
langs de boorden van de zee
schelpen uit een stuk
en schreef er letters mee

mijn gedachten legde ik erin
bij elk streepje van ieder woord
en alleen het witte zand weet
dat die wens nu jou behoort

niemand zal die lezen
behalve ‘t water en de wind
die het met schuim verweven
en welks lot ons nu verbindt

ik tekende rond je naam
zag er mijn toekomst in
maar eens overspoeld
alleen nog een herinnering

had wel beter moeten weten
daar bij het avondrood
want elke keer bij vloed
sterf ik opnieuw een kleine dood