Vervlogen tijd

het was 25 december, het was kerstmis.
en ik realiseer me nu pas hoeveel ik jou heb gemist.

je keek me aan met jouw schitterende blauwe ogen.
en het voelde alsof de tijd even was vervlogen.

toen ik jou weer zag stond het leven even stil.
en ik kreeg een warm gevoel niet kil.

je lachte naar mij met zo'n mooie lach.
het was alsof ik de schoonheid zelf zag.

jouw fluwele hand strijkte zachtjes door mijn haar.
terwijl wij zwoel keken naar elkaar.

we liepen hand in hand over het koude stand.
ach, wat schiep dat toch een warme band.

maar nu ben je vertrokken.
maar ik zal altijd voor je knokken.