vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
mijn moeder rookt en ik rook mee
mijn moeder rookt,
en ik rook mee,
het is niet meer te stoppen.
het is overal,
woonkamer, keuken, kijk maar uit je doppen.
ik haat het als ik de rook weer ruik,
vies, smerig, recht in mijn neus.
ach ze stopt ooit wel,
tuurlijk, maar niet heus.
mijn moeder rookt,
en ik rook mee,
bah,
wat moet ik er toch mee?
ik haat die geur,
dat zicht,
van de muur in geel viezege kleur.
die muur,
die was ooit zo mooi en wit,
terwijl er nu alleen maar geel op zit.
bah, roken,
vies, vies, vies,
bovendien de rede dat ik vaak nies.
Reacties op ‘mijn moeder rookt en ik rook mee’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
