Dit was het dan

Daar lag je dan,
in het grote, witte bed.
Je was niet kaal, je zag niet bleek,
maar je was ziek tot en met.

Zomaar ineens, patsboem
voelde jij je niet goed.
Toen zeiden de doktoren,
we kunnen niets meer voor je doen.

We deden nog veel leuke dingen,
het was altijd lachen, gieren, brullen.
Tot je het niet meer vol hield,
sinds die dag was het ziekenhuis voorgoed in zicht.

Hier zit ik dan,
Op jouw grote, witte bed,
Ik blijf voor altijd bij jouw,
ook al is jouw hand nu koud..