waarom zij

me oma gaat naar het ziekenhuis vanwege buik pijn,
terwijl ik bij een vriendin blij zit te zijn.
even later ging ik naar huis en iedereen zit daar maar,
beweging loos, niemand praatte met elkaar.
ze fluisterde iets, ik vroeg wat ze zeiden,
toen vertelde me moeder dat me oma aan kanker lijde.
me wereld stortte in, ik merkte dat het wazig voor me ogen werd,
die buikpijn leek zo onschuldig maar me gevoel had het nog zo gezegt.
waarom zij en niet iemand anders, ik snap niet wat de twijfel maakt,
het overkomt bij de diegene die nog het dichtst bij je staat.
want me familie heeft een hele hechte band,
we doen nooit wat verkeerd, we hebben niet eens één vijand.
me opa en oma houden heel veel van elkaar,
als ze mekaar zien gaat de hartslag letterlijk omhoog van haar.
het geeft allemaal aan wat ware liefde is,
maar niemand ken hier wat aan doen, het is wat god beslist.
je ken niet meer doen dan een chemocuur,
en blijven steunen tot en met het laatste uur.
maar die is hopelijk nog lang niet geslagen,
tot die tijd moet ze haar dromen nog najagen.
en daar zullen wij haar steun in geven,
maar nu nog even streven naar een mooi laatste stukje leven.