Zij en ik

verstoten door vrienden
een gebroken hart
pijn als grote last
verdriet als schril contrast
al die vrolijke mensen om me heen
toch voel ik me nog alleen
zij bestaan uit kleurrijke kleuren
ik alleen uit zwart en wit
zij zijn de witte wolken
ik alleen de zwarte
zij zijn het felgroene gras
ik alleen het mos
zij zijn de vrolijke muzieknoten
ik alleen de valse
zij knuffelen iedereen en alles
ik word geen blik gegund
maar ooit zal het anders worden
ben ik diegene als regenboog
zij alleen de zwarte wolken
ben ik diegene als uitgestrekt, felgroen landschap
zij alleen het onkruid
ben ik een vrolijk muziekstuk
zij alleen het aanstaanjagende, droevige
ben ik diegene die m’n vrienden knuffeld die me nooit hebben verlaten
zij alleen de vergeten vrienden