De mens met Schizofrenie

Met angstige ogen kijk ik in het rond

Op zoek naar bevestiging; ‘’ik ben toch niet gek?!’’

De realiteit bijna uit het oog verloren

Laat ik mij door stemmen en gedaanten storen

Diepgeworteld, in mijn eigen wereld terug gekropen

Vraag ik mij af waar is het misgelopen?

Onwetendheid en onbegrip vieren hoogtij

Banden met familie en vrienden vervagen

Moederziel alleen blijf ik achter

Is alle hoop dan vervlogen, ziet niemand mij nog staan?

Zit ik gevangen in mijn eigen realiteit, of zijn er toch nog mensen met mij begaan?

Een sprankje hoop doet leven, wie zou mij dit geven?

Samen praten, opzoek naar mijn krachten en mijn wensen

Hiermee verleg ik hemelsbreed mijn grenzen

Mogelijkheden verkennend, op zoek naar dat sprankje geluk

Empatisch bejegend met acceptatie en respect

Vecht ik voor de verwezenlijking van mijn wensen…OPRECHT!

Samen sta je nooit alleen

Een schouderklopje een steuntje in de rug

Geven mij de kracht om door te gaan

Om mijn wensen te realiseren in het verdere verloop van mijn bestaan

 

 

© Copyright C Pieters

Ingezonden door

C Pieters

Geplaatst op

30-07-2015

Over dit gedicht

Dit gedicht heb ik geschreven om mensen duidelijk te maken wat er omgaat in iemand met de aandoening Schizofrenie

Tags

Schizofrenie