1001 Gedichten

1001 gedichten

Zet ook uw gedichten op 1001Gedichten.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht
vorige gedicht

Het einde nabij

Zonder me te bekommeren om
Zo vol als de maan ook kan zijn
en de zaligheid van de stralende zon
waarmee ooit het leven begon
Is de enige vrijheid
het zijn van een mens
Voor een bepaalde tijd
enkel zolang als de zon voor ons schijnt

De moeder vernielen we
De vader verraden we
Biddend op beide knieƫn
Wroetend in de aarde
waaruit we zijn geschapen we
waarderen de wereld haar waarde niet meer

Zichzelf bij elkaar moeten rapen
Dat is wat ze dagelijks doet
Geen gewassen meer zomaar
uit niets zonder water
De zon niet zo vol meer
maar een hemelse gloed
van een eenzame zonnestraal
We zijn niet voorzien van tegoed
Er is enkel een gift
Dat tol betaalt met haar bloed

Met dat bloed aan de handen
Als een levende steen
Vechten wij allen wel
met het blok aan ons been
Het is de mens die we zijn
De natuur en de tijdlijn
Moeder Natuur wordt vernield
En het spijt mij
dat willen er geen
Maar zelfs als de heilige knielen
doen ook zij er aan mee..

vorige gedicht
Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Geplaatst op

Geef uw waardering

Op basis van 19 stemmen krijgt dit gedicht 4 van de 5 sterren.

Social Media

Tags

Aarde Armageddon Einde

Reacties op ‘Het einde nabij’

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Het einde nabij