1001 Gedichten

1001 gedichten

Zet ook uw gedichten op 1001Gedichten.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht
vorige gedicht

onvergetelijk

Je kan het niet geloven,
mijn gedachten zijn aan het doven.
Na bijna 37 jaar hebben ze het mij pas gezegd,
Louis is nog niet weg gelegd.
Ze hebben hem een steen kunnen schenken,
zodat iedereen aan hem kan denken.
Voor mij was het niet zo vlug,
maar ondanks zie ik hem gelukkig weer terug.(foto op de steen)
Dat kan mijn hartje een beetje verzachten,
in al de pijnlijke nachten.
Mijn hart doet nu natuurlijk terug pijn, waarom moet het leven zo zijn.
Nu kijkt hij me terug lachend aan,
en zie ik hem met de hond van mijn zus staan.
Zij was ook zijn vriendin,
bij haar had hij het ook naar zijn zin.
Hij zou zich nooit bedenken,
om met werk hulp te schenken.
Het is alleen gemeen van mijn broer ,
voelt hij zich zo stoer.
Hij komt zo vaak LOUIS zijn broer tegen,
blijkbaar niet naar zijn zin gelegen.
Hij heeft dit voor mij jaren gezwegen.
Het zijn gebeuren van elkaar
waarom doet hij zo raar.
Frans zegt gij verdiend een goed leven,
en heeft me met hart en ziel 30 rozen gegeven.
Hij zegt God zei dank zullen we elkaar verstaan,
en het leven zal verder gaan.

vorige gedicht
Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Geplaatst op

Over dit gedicht

Na 37 jaar

Geef uw waardering

Op basis van 1 stemmen krijgt dit gedicht 1 van de 5 sterren.

Social Media

Tags

Verdriet

Reacties op ‘onvergetelijk’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

onvergetelijk

Laatste berichten op het forum