Missen

Ik mis je.
Ik mis je meer dan ik ooit iemand heb gemist.
Dat brandende gevoel.
Dat brandend verlangen.
Naar jou.
Ik kan het niet onder drukken.
Het blijft.
Ik blijf het voelen.
Ik wil niks het je maar toch.
Toch blijft het gevoel.
Mijn hooft zegt nee.
Maar mijn gevoel zegt ja.
Maar toch ik wil het niet ik kan het niet.
Zelf niet als ik het zou willen.
Wat ik nu wil is je vergeten.
Je vergeten en vergeven.
Als ik dat kan tenminste.
Jij was eens mijn alles.
Mijn zon en mijn maan.
Maar nu.
Nu is mijn plaats al weer vergeven.
Dus ik moet het zelfde maar doen.
Hoe pijnlijk het ook voor mij is.
Ik moet dat ene speciale plekje in mij hard leeg maken.
Leeg maken voor een ander.
Voor die andere special persoon.
Ik hoop alleen dat ik dan van meer waarde den.
Voor die ander.
Dat hij mij meer waardeert.
En mij niet probeert te veranderen.
Want dat lukt toch niet.
Ik ben alleen.
Ik weet dat er wel iemand op mij is.
Maar die gevoelens zijn niet wederzijds.
Dus zoek.
Of wacht ik gewoon.
Op die ene persoon.
En dan hoop ik dat die persoon ook op mij is.
Dat de gevoelens wederzijds zijn.