Ruzie

Mijn hoofd verborgen in mijn kussen,
laat ik stiekem af en toe een traan.
Niemand die dit verdriet kan blussen,
blijf allemaal maar van mij vandaan.

Was dit kussentje maar jouw armen,
waar ik altijd even schuilen kan.
Kon je mijn hart maar weer verwarmen,
maar dit komt er helaas niet meer van.

Waar is onze liefde gebleven?,
Zal het ooit nog goed kunne komen?
Zou je me ooit kunnen vergeven?
Of kan dit alleen in mijn dromen?

Geloof je me als ik zeg 'het spijt me'?
Zeg je dan hetzelfde tegen mij?
Is er een kans van 'ik hou van je'?
Of is onze liefde echt voorbij?