Gelogen en gevlogen

Ik zit te staren,
Gedachten tollen snel rond.
Want na dat gesprek,
Is mijn hart één grote wond.

Je vroeg mij voor een gesprekje,
Gewoon van vrouw tot man.
Jij zei dat het
Nu echt niet langer kan.

Je had al 9 dagen,
Een ander op het oog.
Ik had al het gevoel,
Dat jij me voor loog.

Toen je het vertelde,
Gaf ik geen ene kik.
Maar nu heb ik toch echt,
Van het huilen wel de hik!

Ik vraag me dus nu schamper af,
Was het wel voor niets?
Was het niet logisch;
Ik pak zelf ooit wel de fiets.