Een bizar ongeluk

Door jou gekletst.
Werd ik een tijd geleden zo gekwetst.
Maar dat is verleden tijd.
Want ik begin aan mijn eigen strijd.
De strijd tegen alles binnenin mij.
Waarom ik zo vast zit als een kei.
Maar ik weet het antwoord niet.
Over waarom jij mij losliet.

Ik weet dat ik zomaar opgaf.
Omdat ik geen uitweg meer zag.
Ik zag geen enkel puzzelstuk.
Het was zo’n bizar ongeluk.
Ik raakte mezelf kwijt, door naar mezelf te zoeken.
Maar ik was niet de enige die hiervoor ging boeten.

Dat was mijn fout.
En dat jij eraan onderging liet me koud.
Daarvan heb ik nu zo’n spijt.
Daarom is dit een strijd.

Maar het kwam van beide kanten.
We waren geestverwanten.
Ik kan het niet terugdraaien.
Het enige wat ik kan doen is je uitzwaaien.

Omdat alles is verloren.
Het enige wat ik nu kan doen is je nieuwe leven verstoren.
Maar je moet wel weten dat ik je ga vergeven.
Want er is maar een leven.