Waarom Jij?

Het ging te snel...
Ik had geen afscheidt van je kunnen nemen...
Toen ik het hoorde, zakte ik ineen...
Je was mijn alles! Mijn trooster! Ik had het moeilijk, jij hielp mij...
Jij hielp mij erdoorheen...
We hadden de grootste lol! Wij samen, en niemand anders! We hadden een totaal andere smaak! Je was gewoon anders, dan mij...
Dat maakte onze vriendschap zo speciaal...
Niemand, kon ons twee, van elkaar scheiden!
Samen keken we zo vaak de Titanic...
Waar jij altijd zo van moest huilen...
Nog steeds, wanneer ik hem kijk, denk ik aan jou! Ik vondt het vreselijk, om te horen, dat je een boodschap voor me achterliet... Maar eigenlijk ook wel weer te mooi, voor woorden;
''Ga door, met je leven... Je kan zonder mij!''
''Wij blijven vriendinnen...'' Niemand kan ons scheiden...'' Don't Forget That, My Friend!''
Ik was bang... Soms belde ik je nog op je mobiel, en sprak ik een voicemail in...
Je zou het niet meer kunnen horen...
Ik zie je lach, opnieuw verschijnen...
Ik weet nog, dat je plannen had, om op jezelf te gaan wonen...
Op msn heb ik je nog als vriend...
Wat ik ook typ, je typt niet terug...
Al smeek ik je het...
Vanaf het moment, dat je begraven werd...
Ben ik veranderd...
Ik was niet christelijk...
Jij wel...
Schat, je hebt me overgehaald, een christen te zijn...
Geweldig! Dat een vriendin, je zoiets kan geven...
Je bent bij me! In mijn hart! Ik zal je boodschap nooit vergeten... Voor jou, doe ik alles.
Ik ga je nu in m´n telefoon verwijderen, ook op msn...
Het is al genoeg, om een vriendin...
Overal mee naartoe te nemen...
In mijn hart...

Ik hou van je!