Papa

Ik weet het allemaal niet meer,
Je haalt hetzelfde weer uit, keer op keer.
Het verdrietig maken, de harten braken..
Het doet me allemaal veel te zeer!

Het lijkt alsof je andere dingen belangrijker vind,
dan je bloedeigen kind!
Want wij kinderen hebben ook gevoelens,
We lachen, we huilen, van blijdschap maar ook van verdriet,
Besef je dit dan ook helemaal niet?

Misschien denk je dat het zo makkelijk is,
Maar weet je, ik vergeet het allemaal niet meer..
Het is dat ik jou ook wel mis.
Maar ik word het ook een keer zat, want het gebeurt iedere keer!

En dan heb ik nu een moment,
Zodat jij me als ik verdrietig ben, ook een beetje kent!
Dat ik me even helemaal laat gaan,
Er valt bij mij ook wel eens een traan!

Ik wil ook een keer mee beslissen,
en je niet iedere keer hoeven missen,
Ik vergeet nu niet alles even snel weer,
Daarvoor was er al een laatste keer!