Kwijt

Ik ben je kwijt, waar ben je nou?
Weet je wat ik wou:
Dat ik wist waar je zat.
Al dat zoeken heeft me afgemat.
Je bent niet hier, maar waar dan wel?
Zit je lekker in je vel?

En ik weet niet waar je woont.
Dát ik het wist, had ik gedroomd.
Maar dat ik je niet kan vinden, doet zo’n pijn…
Nee, dit vind ik echt niet fijn!
Laat je toch vinden, doe me dit niet aan!
Ik moét je zien, dan laat ik je gaan.

Maar jij, je houdt je goed verstopt.
Je merkt het niet, maar ik ga kapot.
Ik zoek je wel, maar ik zie je niet!
Ik weet zeker dat jij me wel ziet.
Waar is je belofte: je zult me vinden?
Hoe kan ik me nu aan je binden?

Dit doet pijn, maar ik zal het dragen.
Mijn beeld van jou zie ik langzaam vervagen.
Ik ben moe, maar ik zet voort.
En ook de pijn die zich in mij boort, pakt m’n leven bijna weg.
Roept me toe: je hebt gewoon pech!
Waarom geef je het niet op?
Zo bereik je nooit de top!

Ja, ik sterf, ik voel het komen…

Maar, wat zie ik tussen al die bomen?
Daar loopt iemand, ik zie het goed.
Zwarte jas, maar zonder hoed…
Zie ik jouw opeens verschijnen!
Ik voel de pijn meteen verdwijnen…
Ik voel 2 armen om mij heen.
IJzersterk, maar niet gemeen.
Met mijn hoofd tegen je borst,
en dat lest meteen die pijnlijke dorst.
Zachtjes praat je tegen mij.
Maakt me van mijn boeien vrij.
Troost mijn ziel, geeft een gevoel,
ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.

Geeft verdriet de kans niet meer.
En ik voel je liefde weer.
Nu ik je zie, ben ik weer vrij.
Ja, ik voel me écht heel blij.

De nacht is weg.
Die heeft nu pech.
Nu heb ik jou, dat is genoeg.

Ik vergeet nóóit meer,
hoe je mijn pijn wegdroeg.