Iets van een klein wonder

' Van op een roze wolk,
donder ik naar beneden...',
stond er heel treffend geschreven
in een boekje* dat ik later heb gelezen.

Het begin van jouw bestaan,
bijna alles misgegaan.
Van warm deinend en zachtjes
naar koude, steriele glazen kastjes.

Kamers gevuld met koel blauw licht,
echt géén aangenaam gezicht.
Alarmerende apparaten met tonen hoog en schel,
misschien herinner jij je ze nog wel.

Tien dagen in het ziekenhuis,
met lege handen terug naar huis.
't Verstand mag argumenteren wat het wil,
naar mijn gevoel stond alles stil.

Bezoek... amper gekregen,
slechts één kaartje werd er ons geschreven.
Wat hadden ze gedaan,
als alles écht was misgegaan?

Gewoon genegeerd, weggeveegd jouw verhaal
alsof je nooit had bestaan!
Zes maand gedragen, al mijn liefde gegeven,
klein wonderlijk wezen... mij toegewezen!