duif

ik zie een duif
ze vliegt door de lucht
ze voelt de wind in haar vleugels

ik zou dat ik die duif was
met een marentakje in mijn snavel
dan was er vrede en liefde in mijn leven
en overal waar ik wou

maar nu zit ik op mijn kamer
en zie ik die duif
ik bedenk me hoe zij zich voelt
vrolijk en blij
ja zij is vrij

maar nu zit ik op mijn kamer
en zie ik haar
en wil mij verlossen van de pijn
het verdriet
en alles eromheen
de vrijheid die ik wil
die ik niet zal hebben
en nooit meer zal krijgen

ik zit op mijn kamer en denk na
over de duif die zit daar
de duif kijkt me aan
en heeft iets in zijn bek
een marentakje
dat ik zie
en daar gaat mijn verdriet

die duif is een duif
van vrede en liefde
nu weet ik
dat alles over is
alles met jou

die duif heb ik gevangen
en leeft nu niet in een kooi
hij leeft in mijn kamer
en doet wat die wil
ik laat hem vrij
en naar buiten gaan
maar hij zal altijd terug komen
om wat ik heb gedaan