Vader waar ben je

erloren is die pijn in mijn hart, van al verdriet en smart.
Mijn vader is van me afgenomen, hoe is dat nu gekomen.
Heb nog vaak die dromen hoe dit goed zal moeten komen.
Mijn leven heb ik gegeven in liefde aan hem.
Hoor nog vaak zijn stem, die zegt ga verder met je leven.
Dit is het enige wat hij zegt er wordt niets bij uitgelegd.

De pijn duurt voort zonder mindering in zijn soort.
Het hart is degene die zich eraan stoort, maar de geest
moet om opheldering vragen, zonder verder te leven.
Sta niet stil het is niet wat ik wil, alleen maar doorgaan
zonder stil te staan wat is er gebeurd. Blijf in mijn hart
getreurd maar de geest helpt me verder.

Mijn geliefden redden mij van verdriet, dat ziet men vak
niet. Toch steunt iedereen, toch wilde ik dat het verdriet
verdween. Zo is mijn leven niet veel waard, speel open
kaart aan mijn omstanders. Ze begrijpen me wel zit
niet lekker in mijn vel. Dood is een griezelig iets,
maar je bereikt niets door te treuren.

Mijn verdriet is als bladeren die van de bomen vallen
in de herfst. Maar bij mij bloeit in de lente niets op het
verdriet is gebleven. Maar sinds kort kan ik alles weer
positief beleven. Mijn vader is in mijn hart.