de lange weg

Ik hou me groot maar van binnen voel ik mij een klein beetje dood…
Ik lach maar huil van binnen…waar moet ik toch beginnen.
Zorgeloos en alles kon ow wat was ik toen toch jong,,,,
Tot mama zei ik kan het niet meer aan het is nu tijd voor jou om te gaan.

Ze zeggen dat ze van me houden maar toch kon ik ze niet tegen houden
Ik pakte mijn spullen en ging de auto in om weg naar een nieuw begin,

Elke dag vol verdriet maar me ouders hoorde me niet…
Soms stond ik huilend voor de deur met de tekst ik trek het niet meer! Veel zin had dat niet
Want de dag zelf lag ik weer in bed met verdriet want ze wilde me nog steeds niet.

Een lange en zware strijd ben ik aangegaan, er is zoveel gebeurd dat ik de helft niet eens meer weet
Maar er is ook zoveel wat ik nooit meer vergeet. Weet nu wel, er is niets wat ik niet aankan!
Soms is dit gevoel erg fijn maar soms wou ik dat ik niet zo sterk was hoefde te zijn….