Lieve opa,

Lieve opa,

Ik heb u nooit gekend en misschien is dat beter zo.
Maar ik heb wel het gevoel dat er iets mist in mijn leven.
Dat bent u.
Aan de ene kant mis ik u ontzettend.
Want ik wil wel eens weten of ik op u lijk.
Waar u van hield.
Ik wil u kennen, niet kennen door een blik op een stomme foto.
Ik wil u zien, ik wil uw stem horen.
Lijkt uw stem op de mijne?
Ik wil een knuffel van u.
Ik wilde dat ik van u en oma kon genieten.
Samen!
Maar aan de andere kant ben ik blij dat ik u niet ken.
Het klinkt gek.
Maar ik houd veel van oma.
En ik ook van u maar het voelt zo ver weg.
U bent gestorven vóór mijn geboorte, oma niet.
Omdat ik zo veel van oma houd ben ik bang dat ik ook heel veel van u had gehouden en dat daarom uw dood moeilijker was geweest.
Maar ik wil u kennen, niet kennen door een blik op een stomme foto.
Ik hoor veel goede verhalen over u.
En daar ben ik best jaloers op.
Ik wil dat ik ook goede dingen over u kon zeggen.
Maar ik kan dat niet…
Ik wil u kennen.
Dat is wat ik heel graag wil.
Misschien komt dat ooit nog eens.
En dan zal ik daarvan genieten.
Genieten van het feit dat ik weet wie u bent.
Genieten dat ik u heb leren kennen.
Genieten van de dingen die ik samen met u en oma mag beleven!