Mijn rode vlieger

Toen mijn gloednieuwe rode
vlieger rond mijn zevende levensjaar
danste, kon mijn geluk
niet meer stuk.

Dacht ik.

(maar kleine kinderen denken zoveel,
ze geloven dat de hemel altijd blauw
is en kusjes pleisters zijn, maar
in werkelijkheid is de lucht grijs
en is Sneeuwwitje gestorven)

Ik had mijn rode vlieger
gekregen van de koning
van mijn wereldje.

Maar toen de koning zei dat thuis
thuis niet meer was en hij mama
niet lief meer vond, verdween
mijn vlieger samen met mijn koning
in een doos, die nu op de enge
spinnige zolder staat.

(ik dacht ook dat mama's en papa's
voor altijd samen zouden zijn,
maar ik had het mis)

En nu -acht jaar later- haal ik
mijn rode vlieger uit mijn stoffige
maar gelukkige leventje.

(niet omdat het waait of
omdat hij me herinnert aan
het feit dat ik ooit geloofde
in een gelukkig einde.

Nee,

rood is mijn lievelingskleur)