vorige gedicht
vorige gedicht
enkel jou
enkel jouw zag ik daar staan,
al was de wereld vergaan.
jij stond daar alleen,
niet al die mensen om je heen.
ik had mijn blik gericht,
op je prachtige gezicht.
beetje ovaal, beetje rond.
volle lippen aan je mond.
maar iets dat ik niet mag,
al van de eerste keer dat ik je zag,
iets wat ik nooit zal mogen,
is kijken in je ogen.
waarom dat weet ik niet,
misschien zie je daar wél verdriet...
Reacties op ‘enkel jou’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
