Masker

Een verdrietig gezicht bedekt door een masker met een lach
Ik schreeuwde van binnen maar niemand die dat zag
Niemand die mij echt kent
Een eenzaam bestaan dat nooit went

Wat ze zien van mij klopt eigenlijk niet
Achter die lach en grappen zit een groot stuk verdriet
Verdriet die ik zelf maar moeilijk plaatsen kan
Iets wat ik niet wil voelen, de deksel op een pan

Als ik mijn verdriet toe laat en me zou laten gaan
Dan vraag ik me toch af, zou dat meisje met die lach dan nog wel bestaan
Mijn grootste angst is dan toch
Al die vrienden zijn die er dan nog

Genieten kan ik al lang niet meer
Ik doe alsof maar vanbinnen doet alles zeer
Ik schreeuw om hulp die niemand mij kan geven
Maar ik wil niet meer kan niet langer meer zo leven

Als ik savonds dan thuis kom zet ik mijn masker even af
Helemaal alleen kan ik me laten gaan, een beetje laf
Ik bekijk mezelf dan in de spiegel en dan ineens komt het in me op
Met of zonder masker ik weet niet wie ik ben, mijn leven is een flop