Bezeten

Bezeten…

Toegegeven, ik word bezeten door jou…
Is het zielig en fout dat ik zoveel van je hou…
Dat ik mij zo angstvallig aan jou vasthoudt…
Neen, het is pure ware liefde…zonder voorbehoud noch zelfbehoud…

Je dwaalt in mijn hoofdje rond…
Soms wou ik dat je niet bestond…
Want je kwetst mij keer op keer en beland ik telkens opnieuw in een diepe “afgrond”…
Ik zou je moeten en kunnen “haten” maar niets is minder waar mijn gevoelens voor jou treden toch altijd op de voorgrond…


De goede momenten waren hemels, de slechte nog erger dan de hel…
Door mij…was het dus meer kommer en kwel…
Alles en iedereen was mij teveel en shopte ik het -zonder reden- meermaals tot rel…
Het besef wat jij voor mij betekent en wat ik fout heb gedaan is er en ik wil het goedmaken…daarom trek ik nu zo hard aan de alarmbel…

Nu zijn er zoveel factoren bijgekomen dat alles alleen maar gecompliceerder maken…
Jij bent niet meer bij mij of “van mij” maar toch zal ik altijd over jou en de kinderen waken…
In de grond van mijn “zijn” weet ik dat ik een goed mens ben, snap het zelf nog altijd niet waarom ik je mentaal en lichamelijk zo heb willen kraken…
Godverdomme ik hou van jou en de kinderen, vergeef het mij en laat mij jou nu op de positieve manier beroeren en raken…

Wetende dat jij hetzelfde denkt en voelt…
Hopende dat jij je angst en twijfels eindelijk “wegspoelt”…
Wil en denk aan niemand anders, dit is speciaal en uniek daarom weet ik dat jij de enige bent omdat het allemaal zo juist aanvoelt…
Ik moet nu verder en houd mij vast aan herinneringen maar weet zelf wel dat mijn liefde voor jou nooit afkoelt…

Nu moet ik alleen verder…
Vroeger had ik jou als “herder“…
Toch doel ik eindeloos rond in de woestijn zoals een berber…
En sluit ik mezelf op in mijn zelfgemaakte “kerker”…

Bezeten…ja maar dan wel positief en bewust…
Niet bij jou en mijn kinderen zijn maken mij onstabiel en zorgt voor veel onrust…
Ying-Yang, zwart-wit zo ben ik dus ik tracht te streven naar emotionele rust...
Ergens onmogelijk want zonder jullie heb ik totaal geen levenslust…

Ik leer uit mijn eigen fouten en stommiteiten…
Daarom dat ik zo hard voor onze zaak blijf pleiten…
Het heeft nut en hoop dat je mij ooit van alle schuld en blaam zal vrijpleiten…
Geef ons niet op, nu en nooit niet want ik weet dat wij ons leven vanaf heden positief en gelukkig kunnen “slijten”…