Mijn woestijn

Dwalend en verloren in mijn woestijn…
Niets en niemand om mij heen…
Ontelbare zandkorrels maken mij onzichtbaar, nietig en klein…
Gewoon eenzaam en alleen…

Kijkend rondom mij…
Er valt niets te horen en te zien…
Geen uitweg meer…het is voorbij…
Of is er nog hoop…misschien…

Iedere stap die ik in het zand zet…
Word in een mum van tijd opnieuw gewist…
Alsof het word belet…
Dat men mij zoekt en vind maar word ik wel gemist…

De zengende hitte is onhoudbaar…
Heb niets om mij te beschermen…
Toch maakt mijn wilskracht het “uithoudbaar”…
I will survive…dat blijft door mijn hoofd zwermen…

Honger en dorst dus ik lijd…
Nog eventjes…het lukt je wel…
Niemand om mij heen…niemand dat mij naar een uitweg leid…
Is er wel een uitweg uit deze eenzame hel…

Ik klauter een zandberg op…
Maar ik zak weg en ik val…
Opnieuw en opnieuw…telkens word het een flop…
Ik geef niet op…niet tot ik mijn doel heb bereikt of letterlijk doodval…

Opnieuw maar nu word ik door het zand verzwolgen…
Alles word zwart…
Ben helemaal bedolven…
Wat is deze situatie toch prangend en benard…

Ik probeer mij met man en macht uit te graven…
Maar ik maak het erger en erger…zak alleen maar dieper weg…
Geen zuurstof meer…ik stik van al dat zand te “laven”…
Eenzaam en alleen…dit is het einde van mijn lijdensweg…

Plots…schrik ik wakker…
Het was maar een nare droom…
Afvragend…heb ik geluk of ben ik maar een arme stakker…
Beiden…maar ik wil en zal mijn doel bereiken…zeg ik zonder schroom…

Het leven geeft je hoop en hoop doet leven…
Zonder hoop kan je niet leven en hopen kan je niet zonder leven…
Maar van hoop alleen ga je enkel maar beginnen zweven…
Enkel de combinatie van die twee kan het tij doen keren…

Maar ik moet het doen samen met die hoop, wilskracht, liefde,…ben ik aan mezelf, haar en de kinderen verplicht…