Huid die woorden spreekt

er hangt een
lach in de lucht
een twinkeling in ogen
die ondeugd gaat gedogen

lippen zachten
in een kus die diepte
krijgt en zich verliest
in warm lijf aan lijf

in huid die woorden
spreekt en oren die naar
luisteren staan handen die
hun gangen mogen gaan

in vingers die de
schepping niet vergeten
die zonder wanten altijd nog
de liefdevolle wegen weten

tot een lustvol samenzijn
vergeten is de pijn tot heden
wat nu gebeurt in liefde
is voor ons al veel te lang geleden


wil melker
10/02/2011
www.wilmelkerrafels.deds.nl