Vretende Pijn

Weet niet wat ik het is
Ik tril zonder dat het koud is

Heb een drukkende pijn
Rond mijn ogen, mijn voorhoofd, wat zou het zijn?

Is het de pijn van mijn gebroken hart?
Ik ben prikkelbaar als de punten van de pijlen op de dart

Ik voel me zo raar en weerloos
Ik voel mij hier zo zinloos

Ik sta op en draai weg zo ineens
Ben ineens niet meer zo beens

Ik voel mij trillen, beven
Kan niets meer geven

Mijn leven is sinds die ene dag een en al aanval
Ze spelen met mijn gevoelens tot ik neerval

In de stilte, de diepte van de grote zee
Ik moet het zeggen, het woord nee

Het lukt niet meer, wat gebeurt er?
Ben ik nu al op et laatste punt, zo ver?

Is mijn leven bijna gedaan?
Ik weet niet waar ik kan staan

Mijn voeten vinden de grond niet meer
Mijn hart, mijn lichaam doet zo’n zeer

Ik word zomaar van de wereld weg geplukt
Ik krijg geen kans, denkend dat het mij niet lukt

Ik voel mijn hart beginnen bloeden
De pijn is niet meer te behoeden

Ik kan niet anders dan alles opgeven
Kan niet meer zelf op mijn eigen leven

Ik voel mij stillejtes wegzweven
In de ijzige kilte van de kou

De dood die ik altijd wou
De pijn van de ijzige kou

De enige pijn die mijn hart overtreft
In de hoop dat mijn haat niemand anders treft

Ik krijg mijn gewenste dood
De wens van mijn dood, mijn lot, die nood

De dood in de kou van de ijzige kilte
De nood om te sterven in eeuwige stilte