Je stapt hooggehakt

een zucht als gerucht ze komt
roepen tegels tot stenen en muren
deuren gaan open geluid is verstomd
ruiten tillen blikken naar buiten
bomen buigen hun takken uiteen

gevels staan minzaam te knikken
bollen tot straat in een rood perspectief
weten dat lijnen in verten verdwijnen
alsof horizon oplossing biedt zij komt
haar lachende mond in het stralend gezicht

straten en pleinen tonen haar klasse
een wiegende weg verraadt sensueel
soepel verend haar pas
in bomen dromen woeste gedachten
wellustig de blaadjes jong groen

ze kijken en fluiten het lied
van verliefd zijn op benen
je schenen verstrakken hun huid
met een krab in het kruis en een lach
kleden ze zich in gedachten al uit

je ogen doen vogels verschrikken
hippend hun poten verschikken
ze schreeuwen je na dat je mooi bent
echo’s verstrooiend als veren op straat
hun geluid wijst de weg die je gaat

wind slaat je rok in vlaag
naar de hemel stilte onthullend
aansprekend in lijn applaus maakt
een eind aan begin van de passie
spanning bruist in emoties eruit

je stapt hooggehakt met
welluidende lach door de stad
het zingt in je bloed en gonst
door je drift je toont heel uitdagend
het leven jouw warme gezicht


wil melker
23/05/2011