Ruzie thuis

Ik ben een meisje dat niet veel praat.
Niet over het heden, maar ook niet het verleden.
Ik wil liever niet dat het om mij gaat.
En ik kan niet meer vechten, ik heb genoeg gestreden.

Ik wil weg, weg van het verleden.
Ik wil zwijgen, het vergeten en verdringen.
Er niet aan denken is moeilijk ookal is het een tijd geleden.
Alles moet weg, mijn pijn, verdriet en herinneringen. 

Papa en mama, voor eeuwig uit elkaar.
Soms toch wel jammer, maar tis beter zoals het nu is.
Ben zo verdrietig en in de war maar toch wel dankbaar!
Het heeft me gemaakt zoals ik ben, de hele gebeurtenis.

Papa en mama, elke dag ruzie.
Ik moest mama troosten.
Een gelukkig gezin is voor mij een illusie.
Mama huilde en papa stond ergens bier te proosten.

Zoveel dingen die rond gaan in mijn kop.
Zoveel tranen die er over mijn wang lopen.
Ik ben echt dood op.
Ik hoop dat mijn zorgen snel zijn afgelopen!