Moeder

Een moeder hoort je te behoeden voor 't kwaad.
Te zorgen dat niets je raakt.
Ze moet je knuffelen.
Alle nare dromen laten verdwijnen.
En 's morgens met een glimlach verschijnen.

Maar als haar dat niet lukt?
Als ze zelf gewond is,
door gebeurtenissen van toen.
Als ze zelf bang is voor een
aanraking of een zoen.

Wie moet je de schuld gaan geven,
als je 's avonds in bed ligt te beven.
Bang voor de volgende morgen.
Je bent nog veel te jong voor al die zorgen.

Er zijn maar weinig mensen
die je kunt vertrouwen.
Weinig mensen die echt van je houden.
Dus doe je het maar alleen.
Zonder die arm om je heen.

Toch neem je het je moeder niet kwalijk.
Ze heeft al zoveel te verduren gehad.
Ze doet haar best,
meer kan je toch niet verwachtten.
Zo lig je te woelen,
zoveel nachten.

Heel af en toe doet het nog pijn.
Zou je willen dat alles anders kon zijn.
Een moeder bij wie je uit kan huilen.
Een moeder bij wie je kunt schuilen.

Je wordt ouder.
Je begint het te begrijpen.
Je begint op haar te lijken.
Je hebt zelf een zoon van zeven.
En je weet dat jij anders moet leven.

Hij mag niet de zorgen krijgen van jouw pijn.
Zijn jeugd moet zorgeloos zijn. En fijn.
Daarmee gaat de knop om.
Je leert te vergeven.
Je creëert een ander leven.

Het is tijd dat je alles achter je laat.
Het is tijd dat je niet meer haat.
Je moeder heeft steken laten vallen.
Dat is waar.
Maar nu is het over.
Het is klaar.

Je moeder is nu oud.
Ze heeft het nog steeds zwaar.
Voor haar is het nog lang niet klaar.
Zij voelt zich nog steeds schuldig
door wat er is gebeurd.
Zij is nog degene die treurt.

Dat moet nu stoppen.
Het is al zolang geleden.
Ga niet meer terug naar het verleden.
Ze was misschien geen moeder,
maar laat haar oma zijn.
Probeer het te vergeten.
Vergeet de pijn.