Mijn evenbeeld

Ik sta in een veld met bloemen,
Zo mooi en zo kleurig dat ik het niet kan benoemen.
Ik draai rondjes in het gras,
Ik was even vergeten hoe ongelukkig ik was.
Maar dan sta ik stil want ik zie nog een ander meisjes staan,
Ik was te nieuwsgierig om veder te gaan.
Langzaam loop ik naar d’r toe
En zij doet het zelfde wat ik doe.
Dan sta ik abrupt stil en mijn vrolijkheid gaat snel voorbij,
Want het meisje die ik zie die kijkt sprekend op mij.
Ik hef mijn hand maar ik kijk nog steeds recht in haar oog,
Maar wat ik ook doe zij doet het ook.
Dan wordt de lucht bij mij donker zwart,
Ik voel ik steek door mijn hart.
Ik kijk nog eens naar haar bij haar is alles zo mooi,
En dan doe ik mijn ogen dicht en het lijkt alsof ik me voorover gooi.
Alles wordt zwart,
Het enigste wat ik voel is mijn hart.
Als ik mijn ogen op doe,
Weet ik niet wie wat waar en hoe.
Maar als ik ben gaan staan,
Zie ik het meisje weer en ik weet het zeker alles begint van voor af aan.
Ik kijk haar nog een keer aan,
Maar dan begin ik te rennen ik weet niet hoe ver ik zou gaan.
En het meisje die mijn evenbeeld bleek te zijn,
Bleef daar want zij voelt zich op de deze plek geweldig en fijn.